Podstawowe rodzaje dławic kablowych i ich zastosowanie
Dławica kablowa stanowi kluczowy element każdej instalacji elektrycznej. Jej głównym zadaniem jest uszczelnienie miejsca wprowadzenia kabla do obudowy oraz ochrona przed czynnikami zewnętrznymi. Producenci oferują obecnie ponad 15 różnych typów tych elementów, dostosowanych do specyficznych wymagań.
Dławice metalowe charakteryzują się wyjątkową wytrzymałością mechaniczną i odpornością na wysokie temperatury. Wytrzymują one obciążenia do 500 N oraz temperatury od -40°C do +200°C. Ich mosiężna konstrukcja zapewnia doskonałą przewodność elektryczną i odporność na korozję w środowisku przemysłowym.
Dławice z tworzyw sztucznych oferują znakomitą izolację elektryczną i odporność chemiczną. Ich cena jest o 30-50% niższa od odpowiedników metalowych. Te elementy sprawdzają się idealnie w aplikacjach wymagających lekkiej konstrukcji oraz środowiskach o pH od 2 do 12.
Kryteria wyboru odpowiedniej dławicy do konkretnej instalacji
Średnica kabla stanowi pierwszy parametr wymagający uwagi podczas wyboru. Standardowe rozmiary obejmują zakresy od M12 do M75, co odpowiada kablom o przekrojach 1,5-50 mm². Dławica kablowa (onninen.pl/produkty/Elektrotechnika/Rozdzielnice-i-obudowy/Wyposazenie-i-akcesoria/Dlawice-metalowe) musi być dopasowana z tolerancją ±0,5 mm dla zapewnienia prawidłowego uszczelnienia.
Warunki środowiskowe determinują wybór materiału i klasy ochrony. Dla pomieszczeń wilgotnych wymagana jest minimalna klasa IP65, natomiast w aplikacjach podwodnych niezbędna jest IP68. Temperatura otoczenia powyżej 80°C wymusza stosowanie elementów z materiałów termoodpornych.
Typ obudowy wpływa bezpośrednio na metodę mocowania i wymiary gwintu. Obudowy plastikowe wymagają dławic z uszczelką płaską, podczas gdy metalowe współpracują z uszczelkami stożkowymi. Grubość ścianki obudowy od 1,5 do 6 mm determinuje długość gwintu dławicy.
Prawidłowa technika montażu i najczęstsze błędy
Przygotowanie otworu w obudowie wymaga zachowania precyzji wymiarowej. Średnica otworu musi być mniejsza o 0,3-0,5 mm od średnicy gwintu zewnętrznego dławicy. Gwintowanie należy wykonać narzędziem o odpowiedniej klasie dokładności, zachowując prostopadłość do powierzchni obudowy.
Moment dokręcania dławicy nie może przekroczyć wartości określonych przez producenta. Dla dławic M20 maksymalny moment wynosi 25 Nm, dla M32 – 40 Nm. Przekroczenie tych wartości może spowodować uszkodzenie gwintu lub deformację uszczelki, co prowadzi do nieszczelności instalacji.
Kontrola szczelności po montażu powinna obejmować test ciśnieniowy przy 1,5-krotności ciśnienia roboczego. Czas próby wynosi minimum 15 minut bez spadku ciśnienia. Dodatkowa kontrola wzrokowa pozwala wykryć ewentualne nieszczelności lub nieprawidłowe osadzenie elementów uszczelniających.
